1/3 ludzi w Singapurze to Chińczycy...

Parę setek studiuje w UK.  3,9 tys studiuje w USA. W innych miejscach  na świecie jeszcze kilkanaście tysięcy .

https://www.trade.gov/country-commercial-guides/singapore-education-and-training-services-industry-snapshot#:~:text=However%2C%20due%20to%20the%20competitive,overseas%20to%20further%20their%20studies.

Oprocz miejsc dla Singapurczyków, z zagranicy przyjeżdża do nich na studia 55 tys studentów zza granicy.

27% procent populacji z 5,6 mln mieszkańców (tam z 3,6 mln ma obywatelstwo, a nie samo prawo do rezydencji) jest ponizej 25 roku życia.

:) To są ilości pomijalne, a są wyjątkami potwierdzającymi regułę/polityke/doktrynę w tym zakresie, o której mówi Chińczyk z nagranej rozmowy. Że to praktyce młode osoby z Singaourskim obywatelstwem, mają realny zakaz studiowania za granicą. I to od lat im dobry owoc przynosi. Sprawdza się ta polityka, z perspektywy patriotyzmu i dbania o swój kraj. Unikania propagandy i opcji na werbunek.

Singapur ma najlepsze wyższe uczelnie w całej Azji. 

Ejże, Bosmanie, 800 tys. studentów w sześciomilionowym kraju? Nie wydaje Ci się to podejrzane? 

Według broszury chyba najlepiej poinformowanego w tej kwestii Ministerstwa Edukacji na uniwersytetach, politechnikach i w szkołach artystycznych w 2023 roku w pełnym wymiarze godzin studiowało 81006 osób. Może temu Chińczykowi z YT pomyliły się zera? ;) Dla porównania, na studiach stacjonarnych w Polsce w bieżącym roku akademickim kształci się (wg GUS) 803576 osób. Dziesięć razy tyle! A ilu Polaków studiuje np. na Oksfordzie? Poprzestając na podsumowaniu Google - 14 tys. i to zapewne wliczając naszych rodaków na stałe mieszkających w UK. W sam raz dziesięć razy tyle co Singapurczyków. Albo nawet nieco mniej niż dziesięć razy.

Zakazy czy utrudnianie studiowania za granicą to raczej w Korei Północnej i na Kubie. Żaden w miarę normalny kraj, nawet Chiny, tego nie praktykuje. Uczelnie singapurskie wręcz zachęcają do zdobywania doświadczeń za granicą poprzez programy wymiany. I, owszem, finansowo to jest spory wysiłek, bo np. student National University of Singapore musi sam pokryć koszty swoich studiów oprócz czesnego zagranicznej uczelni (ale w tym czasie płaci normalne czesne NUS). Jednakże nie ma żadnych kaucji czy innych zaporowych warunków. Trzeba zaliczyć na macierzystej uczelni minimum dwa semestry i mieć przyzwoitą średnią.

Powszechna służba wojskowa jest tam rzeczywiście egzekwowana i w zasadzie należy ją odbyć przed studiami, ale dotyczy to wszystkich - nie tylko zamierzających studiować za granicą.

Podobna politykę "edukacyjna" prowadził południowokoreański polityk   Park Chung-hee (faktycznie dyktator w latach 1963-1979). KIlka tysiecu koreńczyków wujeżdzało rocznie na studia zagraniczne (USA, GB, Szwajcaria, etc.). 80  procent wracało z powrotem do Korei. 

Pozwoliło top w ciagu 10 lat wymienic cała kadre administyracji państwowej i management w panstwowych podówczas koncernach na ludzi, którzy nabyli zachodnich wzorców zarzadzania, gry rynkowej  i reguł tejze gospodarki. I Korea jest w efekcie tam gdzie obecnie.

>>Tu nie chodzi o formalny zakaz, ale o spełnienie zaporowych warunków dla uzyskania pozwolenia na wyjazd ( na studia zagraniczne).
Np. wysokość kaucji.

Każdy Singapurczyk płci męskiej powyżej 13 roku życia aż do ukończenia 40 lat (50 lat w przypadku oficerów) potrzebuje "exit permit", jeśli wyjeżdża za granicę na ponad 3 miesiące. Cel wyjazdu nie ma znaczenia. Chodzi o obowiązek corocznych ćwiczeń, a nie specjalnie o utrudnianie studiów zagranicznych. W przeciwnym razie wymagano by zezwolenia także od studentek, prawda?

W przypadku wyjazdów organizowanych przez uczelnie oczywiście trzeba spełnić pewne warunki niezaleznie od płci. Jeden przykład podałem wcześniej, a tu jest drugi, i nigdzie tam nie ma mowy o kaucjach i urzędowych zezwoleniach specjalnie dla studentów. Zapora finansowa wynika wyłacznie z tego, że studia za granica kosztują zwykle więcej niz krajowe.  

Przyznaję, szukałem pobieżnie i nie będę miał problemu ze zmianą zdania, jeśli ktos uprzejmie podrzuci stosowną informację z wiarygodnego źródła. Tylko niech to nie będzie wypowiedź jakiegoś randomowego gościa na YouTube.

>>Podobna politykę "edukacyjna" prowadził południowokoreański polityk   [...] Pozwoliło top w ciagu 10 lat wymienic cała kadre administyracji państwowej i management w panstwowych podówczas koncernach na ludzi, którzy nabyli zachodnich wzorców zarzadzania, gry rynkowej  i reguł tejze gospodarki. 

No ale to jest wbrew hipotezie pana Bosmana (czy tego tam jutubera), który uważa, że Singapurczycy robią wszystko, by utrudnić młodzieży wyjazdy zagraniczne i nie narażać jej na kontakt z obcymi werbownikami. Albo jest to właśnie niepodobne do polityki koreańskiej, albo hipoteza jest zwyczajnie nietrafiona. Stawiam na to drugie.

Informacja o kaucji i jej wysokości jest prawdziwa, ale, powiadam, dotyczy ona wszystkich zobowiązanych do służby wojskowej. I nieważne, czy wyjeżdza się na dłużej niż 3 miesiące w celu studiów, pracy, czy na spływ kajakowy Amazonką. Kobiety żadnej kaucji wnosić nie muszą.

Btw, w Szwajcarii też są podobne ograniczenia, acz luźniejsze: dotyczą pobytów powyżej 12 miesięcy i kaucja nie jest wymagana. Ale długi wyjazd bez zezwolenia włądz wojskowych grozi mandatem i prawdopodobnie bardziej dotkliwym podatkiem, wynoszącym 3% od dochodów (Wehrpflichtersatz, taxe d’exemption de l’obligation de servir). Tako rzecze AI i na jej odpowiedzialność podaję te informacje.

Niektórym się udaje. Ho Kwon Ping, ten multimilioner z wywiadu, studiował na Stanfordzie w USA i na Tajwanie.

Tata był dyplomatą. :-) To i syn, dużą częśc życia przeżył za granicą.

P.S. Na końcu filmu wspomina, że Lee Kuan Yew gdy miał już 60lat+ i nie był aktywny zawodowo jako polityk, chodził na luncze i rozmawiał z różnymi 40-latkami. Wielokrotnie miał tez takie luncze z Ho Kwon Ping. Chciał zrozumiec jak myśli. Robił mu kwalifikacje po prostu. Żeby przepchnąc tu go, jakoś pomimo obowiązującej zapewne procedury. Po kilku takich lunczach Lee Kuan Yew, wsadził Ho Kwon Pinga do rady nadzorczej państwowej spółki energetycznej (opowiada o tym w wywiadzie). I jakoś już dalej leciało.

Ale na pewno nie chodzi o pretekst do blokowania dostępu do studiów za granicą. 

Teza notki jest inna. :-) Że studia za granicą, zwłaszcza w młodym wieku, zwłaszcza jak sie jest się w top swojego rocznika i potencjalnie można być w przyszłości bardzo znaczącą osobą, to wystawianie się na obca propagandę/formatowanie + ewentualny werunek. A to była moda w Polsce wśród młodzieży szlacheckiej. Szczególnie tej z najwyższymi zasobami.

I jaki owoc to przyniosło? Jakie wnioski dla własnej doktryny? :-)

To teraz możemy sie odwinąć i przekabacić te ponad 100 tys. studentów zagranicznych w Polsce. ;)

Teza notki jest inna. :-) Że studia za granicą, zwłaszcza w młodym wieku, zwłaszcza jak sie jest się w top swojego rocznika i potencjalnie można być w przyszłości bardzo znaczącą osobą, to wystawianie się na obca propagandę/formatowanie + ewentualny werunek.

W sumie nie tylko w młodym wieku. :-) Czy ktoś jeszcze pamięta, jak się odwinął Leszek Miller po zakończeniu swojej kadencji jako Premier RP 2001-2004, i gdy w 2005 pojechał na stypendium/studia do Waszyngtonu. Wrócił odmieniony ;-) jako ekonomiczny liberał.

A pytanie, na bazie wglądu (z ang. "insight") przedstawiony w wywiadzie przez Ho Kwon Pinga, o doktrynę, jest dość poważne... bo dotyczy zasad kształtowania elit. I dobrych, a raczej skutecznych praktyk w tym wzgledzie.

Zostal wspomniany w komentarzach Lee Kuan Yew.
Polecam:

From Third World to First: Singapore and the Asian Economic Boom

Pewnie, że ta demokracja jest, tak jak japońska, południowokoreańska, tajwańska czy tajska, inna niż amerykańska czy nasze europejskie, ale to nie jest śledząca każdy krok swoich obywateli zagranicą dyktatura.

Drogi Panie Traube. 
Pan rozumiem studiował za granica lub wysyła/ma ambicje na takie studia wysłać dzieci? :-)

Chyba nie sugeruje Pan, że na Stanford czy Harvard decydują się Singapurczycy, którym się nie udało dostać na studia w Singapurze?

A to jest bardzo dobre pytanie. :-)

Singapurskei uczelnie zajmuja miejsca od 56 w rankingu Szanghajskim, amerykańskie ewidentnie wyżej:
https://www.shanghairanking.com/rankings/arwu/2025

Pytanie co jest celem?

Stawiam roboczą tezę, ale się przy niej nie upieram, podaję pod dyskusję, że priorytety sa następujące dla młodego człowieka i jego rodziny:
a) najpierw dostac się na dobre studia w kraju i ukończyć je z jak najwyzsza lokatą
b) dopiero gdy sie to nie uda, opcją sa studia za granicą

Nie odwrotnie.

W tym oczywiście te Harvardy i Stanfordy, ale tylko 3,9 tys studiuje w USA w stosunku do 22 tys. studiujących za granicą, czyli ponad 80% gdzie indziej. I bedących może nie na "czarnej liście" w Ministerstwie Edukacji, ale na pewno na liście.

Jako "dowód anegdotyczny" na poparcie tej tezy, zajrzyjmy jeszcze raz w życiorys Ho Kwon Pinga. Najpierw studiował na Tajwanie, gdzie bardzo mocno otworzył sie na chińską kulturę. Co wspomina wiki. Potem studiował na Stanford, skad go wyrzucili (opowiada o tym w wywiadzie, to było w jakimś kontekście protestów czarnych studentów, w jakie się wplatał). Dopiero po wyrzuceniu z USA, gdy wrócił do Singapuru, odbył służbę wojskową, następnie przeszedł cała formację od nowa w Narodowym Uniwersytecie w Singapuru. Który ukończył z drugą lokatą na roku, zdobywając za to nagrodę Federacji Pracodawców. 

Ale i tak to nie pomogło. Przez te wszystkie lata do swojej 40-tki freelancował jedynie jako dziennikarz ekonomiczny i przejał rodzinną firmę, po śmierci ojca. A i jeszcze w 1977 Lee Kuan Yew wsadził go jeszcze prewencyjnie do więzienia (jako potencjalnego szpiega lub wichrzyciela?):
https://en.wikipedia.org/wiki/Internal_Security_Act_(Singapore)

Dopiero potem po latach, Lee Kuan Yew wynagrodził mu i wziął go do Rady Nadzorczej singapurskiego PGE. Potem już jakoś poleciało z karierą.

Ergo: tak, myślę że studia na Harvardzie i innym Cambridge, mimo że ewidentnie są wyżej o kilka oczek w rankingach globalnych niż uczelnie Singapurskie (ale nie az tak dużo), nie są pierwszym wyborem dla młodego człowieka i jego rodziny. Jeśli dalejplanuje swoją karierę i życie w Singapurze.

I patrzac po owocach, to jest bardzo dobra doktryna.
 

Skoro pan Traube, to i ja jeszcze wrzucę swoje kolejne trzy grosze.

Singapur jest dobrym, ale w żadnym razie nie jedynym przykładem sukcesu mierzonego tempem rozwoju gospodarki, jej innowacyjnością, poziomem życia obywateli, przyt jednoczesnym zachowaniu tożsamości i całkiem sporej kontroli nad własnym losem. Nie na próżno wrzuca się podobne pod tymi względami kraje do jednej kategorii "azjatyckich tygrysów": Tajwan, Korea Południowa, Hong Kong, Singapur. Można tu z pewnym wahaniem dorzucic Japonię, chociaz to oczywiście osobny przypadek.

Otóż, o ile wiem, w żadnym z tych krajów nie ma podobnych dodatkowych przeszkód dla młodych mężczyzn (i tylko mężczyzn) w studiowaniu za granicą. Może nie jest to jednak warunek powyżej zdefiniowanego sukcesu, a jedynie akcydentalna cecha singapurskiego porządku, wynikająca z historii i jakichś równie akcydentalnych uwarunkowań politycznych? Gdyby było inaczej, to Korea Północna, o wiele skuteczniej trzymająca swoją młodzież z dala od zagranicznej edukacji lub taką edukację ściśle kontrolująca, (na chwilę zakładam jak pan Bosman, że taki jest właściwy cel singapurskiego "exit permit") byłaby o lata świetlne przed południowym sąsiadem. A może Singapur dlatego tak dobrze sobie radzi, bo jako jedyny w tym towarzystwie ma w kodeksie karę chłosty rattanowym kijem za takie przewinienia, jak mazanie sprejem po ścianach albo nadmierne hazardowanie sie w kasynie? Bo niby dlaczego odrzucać taką możliwość? Tylko dlaczego w pierwszej i bodaj drugiej setce ARWU nie ma żadnej uczelni saudyjskiej, gdzie przestępców chłoszczą i odcinają im kończyny?

A jeśli chodzi o dawne podróże szlacheckich synów po Europie, to czy Polacy wymyślili "Bildungsreise" (lub podstępnie podsunięto im ten koncept)? Czy młodzi, a wystarczająco majętni Francuzi, Niemcy, Hiszpanie , Włosi, Anglicy, Skandynawowie nie wyjeżdżali za granicę po wiedzę i doświadczenie? I jakoś im to nie zaszkodziło w utrzymaniu pozycji rozgrywających, a nie rozgrywanych.

To tyle ode mnie juz ostatecznie. Pozdrawiam szanownego Autora i dyskutantów.

O tej chłoście miałem wspomnieć,bo niby co jest bardziej wychowawcze i skuteczne ?Parę (naście) batów na doopsko delikwenta czy umieszczenie go w poprawczaku wśród takich samych garnków jak on?Setki lat takie dyscyplinowanie sprawdzało się a dziś nagle okazuje się,że to ubliża godności człowieka Że też ta godność nie miała sobie gdzie miejsca znaleźć tylko w pośladkach  malarza sprayem czy też łamacza znaków drogowych.